|
|
Cięcie cesarskie
Nie zawsze poród siłami natury jest możliwy. Są
sytuacje, gdy ciążę trzeba rozwiązać operacyjnie, tzn. przez cięcie
cesarskie. Cięcie cesarskie polega na urodzeniu dziecka i łożyska
poprzez: cięcie cesarskie brzuszne, klasyczne lub pochwowe.
Wykonuje się je w szczególnych przypadkach, ratując często życie
dziecka i zdrowie rodzącej. Trzeba zawsze pamiętać, że każda operacja
pociąga ze sobą ryzyko i z tego względu cięcie cesarskie wymaga ścisłych
wskazań. Zdarza się, że kobiety już w trakcie ciąży wiedzą, iż poród
siłami natury jest niemożliwy.
Dotyczy to
najczęściej niektórych schorzeń matki, np.:
-
dużego stopnia krótkowzroczności (wymagana jest wtedy konsultacja
okulistyczna i dokładna ocena dna oka);
-
niestosunek główkowo-miedniczy (miednica ścieśniona),
-
nieprawidłowego położenia i ułożenie płodu (np. położenie
poprzeczne, czasem położenie miednicowe u pierwiastek);
-
poważnych nieprawidłowości w budowie miednicy u kobiety
(uwarunkowane jest to niekiedy również wielkością dziecka);
-
ciężki stan zatrucia ciążowego, rzucawka,
-
czasem nadciśnienia tętniczego uwarunkowanego ciążą (nie poddającego
się leczeniu, zwłaszcza przy niedojrzałej szyjce macicy);
-
przedwczesne odklejenie łożyska prawidłowo usadowionego,
-
łożyska przodującego centralnie (tzn. zakrywającego ujście wewnętrzne
szyjki macicy i będące przyczyną krwawienia, najczęściej o dużym
nasileniu);
-
słaba akcja skurczowa macicy i przedłużony poród,
-
osłabienie ściany macicy z uwagi na guzy lub uprzednie zabiegi
chirurgiczne na macicy (cięcie cesarskie- często istnieje próba
porodu siłami natury, ale w pełnej gotowości operacyjnej, wyłuszczenie
mięśniaków),
-
guzy zamykające kanał rodny,
-
inne schorzenia ogólnoustrojowe matki, stanowiące przeciwwskazanie
dla wysiłku porodowego.
Wskazaniem do cięcia cesarskiego z uwagi na płód są:
-
położenie podłużne miednicowe u pierwiastek,
-
konieczność wcześniejszego rozwiązania w przypadku konfliktu
serologicznego lub cukrzycy matki,
-
wypadnięcie pępowiny,
-
zagrażająca zamartwica wewnątrzmaciczna płodu,
Wykonanie cięcia
cesarskiego bez wyraźnych wskazań jest błędem sztuki lekarskiej.
Cięcie cesarskie brzuszne
Polega na otwarciu jamy brzusznej w dolnej linii środkowej ciała. Nacina
się otrzewną w dolnym biernym, cienkościennym odcinku macicy (cięcie
nadszyjkowe), następnie otwiera się poprzecznie wiązki mięśnia
macicznego i wydobywa płód, a potem łożysko. Zeszywa się dwuwarstwowo błonę
mięśniową macicy i pokrywa ją otrzewną, następnie zeszywa się powłoki
brzuszne.
Cięcie cesarskie klasyczne
Polega na podłużnym przecięciu trzonu macicy. Biorąc pod uwage fakt, iż
istnieje zwiększone niebezpieczeństwo zapalenia otrzewnej i małą
wytrzymałość blizny. Zabieg ten wykonywany jest jedynie w przypadku
konieczności następowego usunięcia macicy.
Cięcie cesarskie pochwowe
Wykonuje się po łukowatym nacięciu przedniej ściany pochwy, odsunięciu
pęcherza i rozcięciu przedniej ściany szyjki aż do ujścia zewnętrznego
macicy. Nie może być stosowane w miednicach ścieśnionych i w
przypadkach, gdy wskazaniem jest dobro dziecka.
Trudna sytuacja następuje gdy matka jest przygotowana na poród siłami
natury. Dzieje się tak zazwyczaj gdy lekarz po badaniu stwierdził, iż ciąża
przebiega prawidłowo i nie przewidział żadnych komplikacji. Często
dopiero w trakcie porodu okazuje się, że nie przebiega on prawidłowo np.
pojawiają się zaburzenia w akcji serca dziecka, Zdarza się również, że
mimo prawidłowej akcji skurczowej szyjka się nie rozwiera, główka nie
zstępuje w głąb kanału rodnego, a czasem akcja skurczowa ustaje lub jest
osłabiona. Wraz z przedłużaniem się porodu może istnieć konieczność
jego operacyjnego ukończenia. Dlatego ważna jest świadomość tych
sytuacji, aby łatwiej je zaakceptować.
|
 |